درست مثل رسیدن به شهری که روزها برایش در سفر بودی و حالا ببینی کفشی را که برای قدم زدن در این شهر در نظر داشتی توی کوله ات نیست;درست همانطور در حال قدم گذاشتن به سنی هستم که سال ها برایش نقشه کشیده بودم،طرح ریخته بودم. اما حالا نگاه می کنم می بینم مثل همیشه از برنامه عقبم...مثل همیشه واقعیت،تجلی ناقص و نازیبایی از تصور من است. اما مثل همیشه چراغ روشن می کنم و به دنبال چیزهای دیگری میگردم که قرار نبود باشند و الآن هستند و با بودنشان همه چیز را زیباتر کرده اند.اتفاقاتی که اگرچه تلخ بودند اما اشکی که جاری کردند دردهای زیادی را شست و برد.دردهایی که می توانستن

تا یادم هست خودم را نفهمیده ام.تمام روزها،تمام پیش آمدها از نظر منِ آنی چیزی بودند که در انتها ثابت میشد نیستند،خود من،چیز دیگری فکر میکرد. یادم هست تمام مدت کنکور فکر میکردم آنقدر ها هم مهم نیست،میرویم یکجایی دیگر بالاخره...شب کنکور اما؛وقتی روتختی را کشیدم روی سرم صدای قلب خودم را میشنیدم.برایم مهم بوده گویا؛بسیار مهم. همه چیز همینطور است.من چیزی فکر میکنم،راجع به خودم و احساساتم حتی،که بسیار دور از واقعیت است. من خودم هم از خودم پوشیده ام...

همه پشیمانیم.